Komentarze do: Krótko o przedłużaniu

Autor: Krzysztof Wojtas

Krzysztof Wojtas — Tue, 09 Dec 2008 20:28:43 +0000

Moim zdaniem będzie tutaj starcie między „menadżerami” a ich przeciwnikami. Część osób stara się stosować standardy w zarządzaniu z prawdziwego świata (przedsiębiorstwa, firmy, organizacje profitowe), druga część uważa że ZHP ma swoje od dawna używane procedury, które są dobre dlatego że są harcerskie. Myślę że członkowie aktualnej GKi w swoich prywatnych firmach na taki pomysł by sobie nie pozwolili. Szkoda że w naszej organizacji chcą sobie pozwolić …

Autor: Marcin Wojtczak

Marcin Wojtczak — Tue, 09 Dec 2008 16:20:30 +0000

Można nie lubić słowa „strategia”, można uważać analizę SWOT za przejaw menadżerskiej nowomowy, nieadekwatnej do działalności harcerskiej.
Ale nie można podważać konieczności dokonania raz na jakiś czas analizy dotychczasowej działalności i wyciągnięcia z niej wniosków na przyszłość. A propozycja przedłużenia obowiązywania obecnej strategii jest taką ucieczką.
Zastanawiam się tylko nad przyczynami tego stanu rzeczy i przychodzą mi do głowy 3 możliwości:
1. Władze (tzn. osoby odpowiedzialne za ZHP i decydujące o pracach nad strategią) nie chcą analizy aktualnej sytuacji ZHP bo się jej boją, bo wykazałaby dysonans pomiędzy własnymi wyobrażeniami, a rzeczywistością.
2. We władzach zasiadają osoby, które tak bardzo koncentrują się na „tu i teraz”, że myśl o jakiejkolwiek refleksji nad własną pracą oraz osiągnięciami poprzedników oraz przyszłością jest obca. Albo zwyczajnie uważają, ze żadne planowanie nie ma sensu, bo życie i tak pokaże swoje.
3. Zwyciężyła chęć odwalenia obowiązku p[osiadania strategii najmniejszym kosztem, czyli mówiąc prosto, lenistwo.

W każdym razie, bardzo niepokoję się losem organizacji zarządzanej przez ludzi, którym taki pomysł w ogóle przyszedł do głowy

Autor: Piotr Kowalski

Piotr Kowalski — Mon, 08 Dec 2008 18:13:03 +0000

Jak już się tak chwalimy :) to mój głos także gdzieś w protokołach RN można znaleźć. Bo to co się dzieje można było przewidzieć. Ale żeby była jasność. Moim zdaniem to nie system (osobowość prawna chorągwi) jest zła a komendanci.

Autor: Kasia Kwapińska

Kasia Kwapińska — Mon, 08 Dec 2008 18:01:23 +0000

Piotrze, zdziwiłbyś się jak wielu systematycznych czytelników miała swego czasu lista „Czuwaj” na Konopnickiej. I myślę, że pod tym względem niewiele się zmieniło;) Więc chyba jednak warto.
Sławku, to fakt – jednak Twoją i Twojej chorągwi aktywność w tym względzie należałoby niestety potraktować w kategoriach wyjątku potwierdzającego regułę.

Autor: Sławek

Sławek — Mon, 08 Dec 2008 17:50:36 +0000

Tekst oceniłem na 5. Muszę jednak dodać, że nie jest tak, że nikt nie mógł przewidzieć jak głęboko podwójna osobowość prawna wpłynie na organizację. Nieskromnie przypomnę własną akrywność w tej sprawie (np. interpelacje w RN) oraz poglądy i stanowisko mojej Chorągwi. Natomiast oczywiście w 100% zgadzam się z Kasią, że ZHP jest dziś inne niż 3 lata temu.

Autor: Piotr Jurgielewicz

Piotr Jurgielewicz — Mon, 08 Dec 2008 12:18:15 +0000

Wydaje mi się, że chcąc uniknąć wywarzania drzwi, wpadamy w tę samą pułapkę. Chodzi o to, że tę stronę/blog odwiedzają raczej osoby, które się zgadzają z takim poglądem. Tak więc stwierdzenie pewnej oczywistości mija się chyba z celem.
Ważniejszym może okazać się pytanie, jak przekonać cały Związek, a co za tym idzie delegatów na zjazd, do zmiany punktu widzenia.
Mówiąc w prost, bardzo duża część naszego Związku to instruktorzy, którzy przyzwyczajeni są do innego modelu zarządzania, czasami obawiam się, że jedyny sposób przezwyciężenia tego to poczekać… aż nie zostaną wybrani jako delegaci. Musi być jakiś inny sposób.
Oczywiście merytorycznie zgadzam się z tekstem bo trudno się nie zgodzić.

Autor: MaciekP

MaciekP — Mon, 08 Dec 2008 08:10:15 +0000

Chciałabym, żebyśmy kiedyś jako organizacja nauczyli się czerpać z własnych doświadczeń – sukcesów i porażek. Metoda wyważania drzwi, które być może już ktoś kiedyś otworzył, w naszym przypadku to eksperyment na żywym organizmie. Pytanie – czy stać nas na to?

Miód na moje serce! Szczególnie, jeśli te drzwi były już kiedyś otwarte w ramach ZHP przez nas samych lub naszych poprzedników.