Bardzo wielu drużynowych to rodzice. Skąd to się bierze?

Po prostu rodzice chcą zapisać swoje dzieci do scoutingu. Kontaktują się z organizacją i dowiadują się, że nie ma drużyny w okolicy. Ale jest rozwiązanie. Jak ci rodzice zdecydują się zostać drużynowymi, to organizacja w nich zainwestuje. Po pierwsze zrobi im pełny kurs składający się z wielu modułów tematycznych. Po drugie organizacja da im książki o scoutingu. Po trzecie pomoże im zdobyć uprawnienia z zakresu porganizacji zajęć na wodzie, łucznictwa i wszystkiego innego co wiąże się z programem typu „outdoor”. Organizacja również zachęci dorosłych wolontariuszy, aby pomagać drużynie, zdobędzie pieniądze na jakiś wyjazd, czy dogada się z lokalnie działającą firmą oferującą przygody w terenie, aby zrobiła coś dla drużyny…

Wszystko wydaje się pięknie, ale są też minusy tej sytuacji.

Minusem jest to, że ci rodzice w większości zostali scout leaderami, bo nie było innego wyjścia, aby stworzyć drużynę. Niektórzy są tym zainteresowani tylko po to, aby mieć jakieś poważanie na osiedlu wśród sąsiadów. Ci pierwsi zainteresowani są prowadzeniem drużyny tak długo, jak ich dzieci chcą w tym działać. Ci drudzy tak długo, jak jest poważanie. Zwykle tak długo ono jest jak dzieci sąsiadów nie wyrosną ze scoutingu… Potem drużyna się kończy. Ale to nie jest takie złe, bo spełniła swój cel i zostawiła miejsce na coś zupełnie nowego, na nową przygodę dla nowych ludzi…

Pojawia się jednak problem z motywacją do rozwoju takich instruktorów. Rodzice zwykle uważają, że wiedzą jak wychowywać dzieci bo mają swoje i robią skauting dla tych swoich. Kursy im nie są potrzebne, a przynajmniej tak twierdzą…

Ale wszystko jest do rozwiązania. Można zmowytować tego Assistanta, czy Helpera do rozwoju, więc może wtedy zacznie się rozwijać i leader. Tak czy inaczej będzie przynajmniej jedna osoba rozwijajaca się i wkładająca coraz więcej w tę drużynę…

Pragnę zauważyć, że początki harcerstwa to było organizowanie kursów harcmistrzowskich dla przyszłych drużynowych. DRużynowy musi być dorosły i dojarzały. Wielu 18-latków nie zasługuje niestety na to drugie określenie.

Jednak razem z zapraszaniem dorosłych trzeba rozbudować kształcenie, sprofesjonalizować i dostosować do potrzeb wiekowych drużynowych. Musza być kompetentni ludzie wszędzie, gdzie powstają nowe drużyny. Jeśli wiekowy drużynowy poczuje się oszukany przez organizację, to nie da jej drugiej szansy… Ale o prawdzie, szansach i poważnym traktowniu to można osobny artykuł napisać…

Dorośli drużynowi to dobro i ryzyko.
Dobro – bo dorosły człowiek, gdy decyduje się na pracę wychowawczą zazwyczaj jest tego świadomy.
Zazwyczaj też jest gotów zgodzić sie z wartościami obowiązującymi w danej organizacji – inaczej by do niej nie przyszedł.
Więc jest drużynowym dłużej (bardzo niska rotacja drużynowych powyżej 30 roku życia wg danych spisowych z ostatnich kilku lat!)
Identyfikuje sie z organizacją na innym poziomie – nie z wartą, głupią grą i obrzędowym myciem garów, tylko z celami i misją – szerokopojętą.

Ryzyko – większe ryzyko pedofilii, niewłaściwego wpływu dorosłego człowieka na młodego człowieka – wpływu świadomego. Większe ryzyko tego, że przyjdzie jakiś popapraniec skrajnego ugrupowania politycznego i zrobi sobie bojówkę jakiejś organizacji zamiast drużyny harcerskiej. Ale to kwestia wdrożenia, przeszkolenia i weryfikacji danego człowieka.

Skąd ich brać?
Z uczelni – zaprosić do współpracy przyjaciół ze studiów. (działa)
Rodzice – tu opór naszej organizacji jest duży, ale jeżeli chcesz, aby Twoje dziecko wychowało się wśród mądrzejszych rówieśników, pod kontrolą i w otoczeniu odpowiednich wartości, to zrób coś, żeby mu to umożliwić.

Ale:
Nasza organizacja nie jest na to gotowa.
poza gromadami zuchowymi, nie potrafimy dokładnie powiedzieć, czym jest harcerstwo. Nie mamy klarownego podręcznika do metody harcerskiej. Nie mamy pakietu powitalnego dla dorosłego człowieka, który deklaruje chęć współpracy, w którym byłoby napisane jak prowadzić druzynę harcerską.

A co z drużynami wędrowniczymi? Z niecierpliwością czekam na zapowiedziany artykuł;).

Piotr Skowroński