Jeśli nie lubisz słowa „wyjątkowy”, dobrze, mówmy o specyfice metody harcerskiej. Specyfice powodującej, że literalne stosowanie obowiązujących powszechnie przepisów paraliżuje nasze działanie. Sytuacja obecna, kiedy normalne funkcjonowanie często okupione jest slalomem między paragrafami jest po prostu niemoralna i awychowawcza.

Więc przekonywanie siebie nawzajem, że wyjątkowi nie jesteśmy jest kompletnym nieporozumieniem i odbieram to jako niewiarę we własne możliwości.

Jedno, to zrozumienie, że nikt nie ma obowiązku być przekonanym o naszej wyjątkowości, a drugie to przekonanie o tym, że wyjątkowy jestem. Masz rację, że sytuacją chorą jest domaganie się uznania wyjątkowości, ale tak samo niezdrowe jest przekonanie, że jestem ot takim sobie szaraczkiem.
Jesteśmy przekonani o tym, że wyjątkowi i mamy obowiązek to udowadniać na każdym kroku. To jedyna znana droga do sukcesu. Nikt nigdy nie zrobiłby nic ważnego, gdyby o swojej wyjątkowości nie był przekonany.