Ja, choć ja pewnie wiecie jestem bardzo daleki do myśli ZHR, nie raz jako komisarz wierciłem dziurę w brzuchu WOSMowi, czemu w choćby Włoszech dwie organizacje (katolicka i otwarta) są w WOSM, a u nas nie. Ale to wołanie głuchego na puszczy.

Tak na przykład od osoby wierzącej nie wymagam uwierzenia w to, że może Bóg jest kim innym niż ona wierzy. Niech wierzy w to w 100%. Niech nie ma wątpliwości. Natomiast ja WIEM że droga ZHP to nie jedyna droga harcerska, są inne pomysły, równouprawnione pewnie (choć każdy ma swojego faworyta – zazwyczaj tego gdzie jest). I tak dalej. To troszkę różne sprawy żeby mówić o harcerstwie językiem religii.

Tym bardziej że prowadzi to do Harcerianizmu :) traktowania harcerstwa jak wiary. A to juz niebezpieczne…

Pewnie – wszędzie można znaleźć pozytyw, ale trzeba też pamietać o czytelności i określaniu siebie, organizacji i ruchu względem pewnych spraw, postaw.
@Maciek: Nie będe się wgłębiał w głębsze dysputy, gdyż nie ukrywam nie jestem pasjonatem teorii ani średniowiecznych, ani XIX wiecznych, szczególnie dotyczących wiary. Jednakże jest dla mnie oczywiste, że choć i w skautingu można odnaleźć ślady “wiary” choćby w wartości, to proporcje są diametralnie inne i dlatego nigdy bym tego nie łączył. Religia rządzi się zupełnie innymi prawami, ma inne założenia, inne cele (o ile o nich można mówić), itp. Skauting to ruch wychowawczy, opierający się na konkretnej metodzie, mający konkretne cele. I tu powinniśmy większość rzeczy robić świadomie, na rozum, nie na ślepą wiarę. Ja nie zastanawiam się, czy molekularnie jest możliwe, aby wino zamieniało się w krew. Ja po prostu w to wierzę :)

Nie zabierałbym głosu w tej dyskusji (dyskusji o nazywaniu trendu zjednoczeniowego w ruchu harcerskim, bo tu zgadzam się z tezą Rafała Klepacza) gdyby nie fakt, że sam używam tego słowa dla opisania zamysłu dialogu wewnątrz ZHP.
Kilkukrotnie byłem wyraziłem pogląd o niezbędności dialogu wewnątrz tzw. Trójkąta Klepacza, czego wyrazem był apel o powołanie ‘ekumenicznej’ GK’i we wrześniu 2007 roku. Nadal jestem zwolennikiem dialogu i współpracy zarówno z ‘pozytywistami’ jak i z ‘korpusem’.
Nie znam bowiem, żadnej rewolucji która nie obyła się bez ofiar niewinnych ale za to znam kilka (jakby to powiedział mój adwersarz – Jan Olgebrand) które “zjadły własne dzieci”.

Oczywiście tutaj właściciel i pomysłodawca tegoż blogu – Ryszard Rutkowski :) (i pewnie inni; z Kowlakiem na czele :) ), może się zżymać okrutnie (będąc zagorzałym zwolennikiem ‘ostrych cięć’) ale nie widzę możliwości przechodzenia ZHP do ‘nowej jakości’ jak tylko dzięki współpracy pomiędzy ’starymi i młodymi’…
Osobiście cenie sobie doświadczenie dh Woźniaka (chociaż nie zgadzam sie z wieloma jego poglądami), cenię sobie wiedzę i umiejętności dh Andrysiak (chociaż jej poglądy i działalność polityczna są zupełnie sprzeczne z moim rozumieniem tego typu działalności harcerskiego instruktora).

Oczywiście, ani skauting, ani państwo nie jest religią, ani bóstwem i źle się dzieje, gdy tak zaczynają być traktowane. Tu masz moje pełne poparcie. Niemniej, prawa społeczne w we wszystkich tych trzech segmentach funkcjonują podobnie, a w segmencie skautingu i struktur religijnych, identycznie.
Sugerowanie, że jakakolwiek struktura (czy to państwo, czy Kościół, czy organizacja skautowa) nie podlega ogólnym prawom społecznym jest irracjonalne.