1) gdy w KSI można otwierać nie tylko pwd, ale też phm, jest potrzebna pewna liczba harcmistrzów, często zresztą zarówno harcmistrzów jak i podharcmistrzów jest ograniczona liczba w hufcu, wnioskuje to na podstawie dużego doświadczenia w tym zakresie, wiem, że u Gosi w hufcu byłby z tym problem, wiem też, że mimo, że należę do jakże tradycyjnego Hufca Warszawa Mokotów, u mnie w Hufcu też byłby z tym problem, szczególnie, że mamy dwie komisje ( żeńska i męska)
2) Zmian co dwa lata mogą kręcić się również wokół tej samy grupy ludzi, którzy są z sobą zaznajomieni, skład KSI Hufca Warszawa Centrum niewiele się zmienił w ciągu czasu kiedy otwierałam tam swoją próbę (9 lat), nawet ta sama osoba jest przewodniczącym. Pewnie i w moim hufcu sprawa tak wygląda.
3)Jeśli byśmy restrykcyjnie podeszli do tych dwóch lat, to mogłoby się okazać, że w pewnym momencie zabrakło nam instruktorów.

Może dobrą ideą, byłoby to, że nie można dłużej niż jedna kadencja pełnić w Komisji tej samej funkcji (np.przewodniczący, wice, skarbnik), przetestowałam ten system z drużyną wędrowniczą i myślę, że jest dobry, bo co to za instruktor, który od 10 lat jest członkiem komisji i w ogóle nie pnie się w górę, nie podejmuje wyzwań. Taka osoba popadając w rutynę jedynie zniechęca instruktorów do działania, bo przecież jasne, że nikt nie ma szans zająć jej miejsca, a szczerze powiedziawszy, jeśli miałabym gwarancje, że już za dziesięć kolejnych lat ona zrezygnuje to chyba nie chciałabym czekać, gdyż wtedy to pewnie też już będę skostniałym emerytem, który nie pamięta, jak prowadził drużynę.

Rozwiązania:
W moim hufcu pojawił się podobny problem. Zresztą pojawia się co kilka lat, że instruktorzy, którzy wchodzą w skład KSI czasem rezygnują z innej działalności w hufcu i poprzestają tylko na byciu komisariuszem, a jedynym źródłem wiedzy o życiu hufca/chorągwi dla nich są raporty z prób instruktorskich.
Żeby tak nie było, żeby zasiadanie w KSI było zaszczytną służbą na rzecz rozwoju młodych instruktorów (och, patetycznie brzmi ;) ) proponuję wymianę 2 członków KSI co roku. To daje rotację, odświeża skład, zabezpiecza przed tworzeniem się klik, stronnictw (bleeee, zdarza się takie coś). Kogo wymieniamy? Tego, kto nic nie robi i się nie rozwija, albo tego, który nie ma teraz na to czasu, albo tego, kto nie widuje instruktorów w działaniu, bo nie uczestniczy w życiu hufca.
Ważne, żeby było to zwykłe rozwiązanie systemowe. Gdy nikogo NIE WYWALAMY z KSI tylko w ramach odświeżenia bierzemy kogoś nowego, wiec ktoś musi odejść. Nie musimy wtedy robić rewolucji, buntować się przeciwko skostniałej KSI itd. Bo prędzej czy później każdy z nas może w tej KSI zasiąść.

Pozdrawiam
Anna Nowakowska – która we wtorek zasiądzie w KSI

Co do samych KSI na pewno jest w nich wielu znakomitych instruktorów, kompetentnych i życzliwych, niestety w dużej części istnieje taki stan jaki przedstawiła autorka. Dlaczego tak jest?
Z jednej strony tak jak napisał Stary Wilk, KSI (podobnie jak niektóre inne organy szczebla hufcowego czy chorągwianego) bywają “przechowalniami” działaczy oderwanych od wychowawczej działalności ZHP. Najgorzej jest wtedy, gdy ludzie którzy w pozaharcerskim życiu nie zajmowali się nigdy nauczaniem, szkoleniem, kształceniem itd., w życiu nie ocenili nawet szkolnej kartkówki z polskiego, w KSI bawią się w egzaminowanie, wchodzą w społeczne role “wysokich komisji” podpatrzone chyba z filmu “Psy” albo z jakichś czasów pezetpeerowskiego działactwa. Komisja, stół nakryty zielonym suknem, trzej panowie za stołem i delikwent przed stołem…

Z drugiej strony czasem jest i tak, że w KSI zatrzymuje się ludzi wbrew ich motywacji. Instruktor już dawno szczerze chciałby odejść z ZHP całkowicie, do harcerstwa wracać raz do roku przeglądając album ze zdjęciami, ale wciąż ulega prośbom szefa KSI lub komendy hufca, bo “bez Ciebie będzie nam brakowało jednego hm-a” itp.