Harcerstwo jest jak kobieta
Od dzieciństwa każdy z nas coś udowadnia. Jako małe szkraby chcemy za wszelką cenę pokazać, że umiemy mówić i chodzić, jeśli nie do końca nam się to udaje, lub po prostu chcemy zwrócić na siebie uwagę, wybuchamy płaczem lub donośnym krzykiem. Już w piaskownicy walczymy o byt, torując sobie drogę łopatką. W szkole chcemy się przypodobać znajomym, pokazać, że możemy należeć do danej grupy. Im jesteśmy starsi tym bardziej rośnie w nas chęć do udowodnienia światu, że jesteśmy przydatni, zaradni i że warto się z nami zadawać, czy w nas inwestować, lub po prostu dać szanse.
Presja udowodnienia swojej wartości nie opuszcza nas na krok, bardzo często nie zdając sobie nawet z tego sprawy.
Całkiem niedawno rozgorzała dyskusja na temat atrakcyjności harcerstwa i jego pozycji w hierarchii wartości młodego człowieka.
Porównajmy ZHP do kobiety.
Wolna i niezależna. Spełnia się zawodowo, pracuje, zajmuje się domem, funkcjonuje na najwyższych obrotach, nie traci przy tym nic ze swojej spontaniczności, radości życia i chęci nowych doświadczeń. Cały czas próbuje udowodnić sobie i innym, że nie potrzebuje mężczyzny do pełni szczęścia. Sama wkręca żarówki, wymienia baterie pod prysznicem, kupuje sprzęt RTV i AGD z lepszym lub gorszym skutkiem, ale nie daje się. Nie potrzebuje towarzysza, robi to na co ma ochotę. Jednak ciągle coś nie do końca jest tak jak powinno. Czy sama siebie oszukuje? Na ściance wspinaczkowej jest jedną z nielicznych kobiet, często jedyną, musi pokazać, że potrafi, że jest na równi z mężczyznami i tak ciągle. Mimo wszystko, choć nie chce się do tego przyznać, czeka na księcia z bajki, przy którym będzie mogła być po prostu sobą.
Harcerstwo, wolne i niezależne. Od 100 lat zajmuje się pracą z dziećmi i młodzieżą, jest organizacją, rozwijającą się, nastawioną na nowe doznania. Cały czas pracuje nad swoim programem, by był atrakcyjny i w ciekawy sposób przekazywał pewne uniwersalne prawdy i ideały. ZHP organizuje liczne ogólnopolskie rajdy, gry, zloty, wymiany ze skautami z zagranicy, nie mówiąc już o poszczególnych pracach hufców i chorągwi. Nie daje się. Jednak ciągle coś nie do końca jest tak jak powinno. Czy sami siebie oszukujemy? Tak naprawdę harcerstwo, ciągle musi walczyć z sekcjami sportowymi, kołami komputerowymi, szkołami językowymi i muzycznymi, spotkaniami w młodzieżowych domach kultury, z masą zajęć pozalekcyjnych, których oferta czeka na młodego człowieka. Mimo wszystko, choć na zawsze chcemy się do tego przyznać, walczymy o prestiż, o członków, chcemy być jak najbardziej atrakcyjni, czy nadejdzie czas gdy nie będzie się trzeba o to martwić?
Kiedyś wszyscy należeli do harcerstwa, chodziło się na zbiórki całymi klasami, nie było problemu bo i też wiele innych rzeczy oprócz siedzenia w domu, do roboty nie było.
Kiedyś kobieta poznawała swojego męża w dniu ślubu i nie musiała się martwić o to czy mu się podoba. Teraz musimy się liczyć z tym, że nie zawsze będziemy na pierwszym miejscu. Jak kobieta musi starać się wyróżnić spośród innych, tak by to ona została tą jedyną tak harcerstwo powinno walczyć o swój prestiż, bo inaczej zginie.
Kobieta wierzy, że Książe z bajki mimo wszystko przyjedzie na białym koniu pod jej balkon w środku miasta.
Instruktor powinien wierzyć, że to co chce przekazać jest Prawdą, która nigdy nie przeminie, mimo że czasami musi ubrać ją w bardziej kolorowe szaty i w XXI wieku, walczyć o jej prestiż.
Bardzo dobre. :) W ogóle, podobają mi się teksty Magdy.
Dwie uwagi.
1. Warto sięgnąć do „Całym życiem” Orszy. On (w latach 80-tych) pisze ważną prawdę: harcerstwo nigdy w normalnych warunkach nie było modne” i „na topie”>
2. Kiedyś do harcerstwa należały całe klasy, bo zapisywano na siłę, nie pytając o zdanie. Kiedy zaistniała możliwość wyboru, nastąpił szok.