2. Teksty BP o tym że jest przeciwnikiem musztry wojskowej czy wojskowego drylu, nie zaprzeczają wcale temu, że skauting był pomyślany przynajmniej po części, jako przygotowanie do wojny i wojska. Wojsko też nie jest jednakowe. BP był pod silnym wrażeniem przeciwnika z którym się zetknął w Afryce Południowej – Burów. Burowie mieli armię typu milicyjnego – każdy obywatel miał broń i stawał się żołnierzem w razie wojny, nie było tam sztywnej dyscypliny. Do trwania w szeregach Bura motywował swoiscie rozumiany patriotyzm, więź z rodakami (w jednym oddziale służyli ojcowie z synami, bracia, kuzyni, sąsiedzi itd.). Przed I wojną światową i nawet w jej trakcie w różnych krajach doszło do pewnych przewartościowań nt. tego czym powinna być siła zbrojna – z różnych stanowisk sformułowany został dość podobny wniosek, że ważniejsza jest wewnętrzna motywacja żołnierza i więź z „braćmi broni” niż dyscyplina zewnętrzna (musztra, dryl, tresura).

3. Wielka Brytania na początku XX w. była jedynym dużym państwem europejskim nie posiadającym armii z poboru powszechnego. Istniała tylko mała armia zawodowa, w której oficerowie wywodzili sie z klasy wyższej średniej i wyższej, a szeregowcy z niższej. Społeczeństwo brytyjskie było dość niespójne, przepaść między klasami społecznymi bardzo duża (choć i tak było to jedno z bardziej zdemokratyzowanych społeczeństw i państw w ówczesnej Europie). Elity brytyjskie miały świadomość, że może dojść do wielkiej wojny. BP do tego doskonale widział, że rekruci z klas niższych są słabym materiałem na żołnierzy (chociażby dlatego że są słabi zdrowotnie, wyrastali w slumsach, bez opieki lekarskiej itd.). Widział też dobrze inne słabości armii brytyjskiej, np. że szeregowcy z wielkich miast słabo sobie radzą w terenie dzikim i niezabudowanym itd.

Oczywiście nie można wyjaśniać genezy skautingu tylko przygotowaniami do wojny, ani przypisywać BP jakichś makiawelicznych intencji. Geneza skautingu i motywacja BP na pewno były złożone. Ale skauting między innymi miał służyć jako remedium na ww. problemy, i między innymi stąd wzięło się tak silne wsparcie jakiego udzieliły mu elity brytyjskie, chociaż niekoniecznie mówiono o tym wprost.

?Wychowanie wojskowe jest przestarzałe. Trening zbiorowy zaczyna się od spraw powierzchownych, efekty oceniasz przez inspekcję, trening skautowy zaczyna się w kształtowaniu postawy chłopców i jest oceniany przez charakter który wykształca”
BP 1918

„Musztra zabija indywidualność, a naszym głównym celem to wykształcenie indywidualnej osobowości. Naszym celem jest uczynienie skautów leśnymi traperami, nie imitacja żołnierzy”
BP, Scouting for Boys

„Nie mamy żadnych wojskowych celów ani praktyk w naszym ruchu”
BP, Scouting for Boys

„Narzucona dyscyplina prowadzi do reakcji. Nie wierz treningowi wojskowemu jako formie przygotowania do życia w dzisiejszym społeczeństwie”
BP 1918

„Wojskowy trening i dyscyplina to dokładne przeciwieństwo tego, co chcemy osiągnąć w naszym ruchu”
BP na Jamboree, październik 1925

„Kiedy widzę wymusztrowaną drużynę, która nie potrafi tropić zwierzyny, lub ugotować posiłku to twierdzę, że drużynowy jest zły. Kiepski drużynowy zawsze ucieka się do musztry i myśli, że w ten sposób rozwiąże problemy drużyny”
BP, Scouting for Boys

Bo mi się wydawało, że w genezie skautingu, czynniki społeczne (i społ.-gospodarcze, np.rozwój kapitalizmu) i polityczne wewnętrzne(np. jednoczenie imperium bryt. czy tworzenie „nowego” obywatela) odgrywały najistotniejszą rolę, a one raczej wskazują na potrzebę pokojowego charakteru skautingu. Ale przekonujące dla mnie jest, że bezpośrednia przyczyna tkwi w wojskowości. Choć wypowiedź jednego historyka w jednej syntezie nie jest decydująca!

Chyba nie schodzę zbyt z tematu, co? W końcu dalej jesteśmy w obrębie „mythbusters”:)

Co do 3 i 4 to troszkę się zastanawiam czy rzeczywiscie te „mity” aż tak się panoszą w harcerstwie, czy autor trochę nie przerysował pewnych poglądów lub myśli, które może istotnie wystepują, ale nie w takiej skali. Zapewne dh. Rafał ma lepsze rozeznanie jako b. Wiceprzewodniczący…