Komentarze do: Instruktora okryj kocem

Autor: wlask

wlask — Fri, 10 Oct 2008 07:50:38 +0000

No to chyba nie jest tak.
Zakładanie rodziny i sprawowanie w niej funkcji wychowawczej w sposób bezinteresowny to chyba naturalna kolej rzeczy, wpisana głępoko w naturę człowieka. Gdyby nie to, pewnie nie stukałbym w klawiaturę teraz.

Bycie instruktorem ZHP nie jest naturalnym elementem życia człowieka.
Więc jeśli chcemy realizować misję ZHP, bezdyskusyjnie potrzebujemy instruktorów. Musimy więc o nich dbać.

Swoje społeczne, altruistyczne, bezinteresowne , …, działania mogą przecież podejmować gdzie indziej. A nam choci o to, by działali u nas. By ich energię użyć do realizacji naszych celów.

Przykryć kocem – ZA.
I jeszcze dać gorąej herbaty.

wiesiu laskowski

Autor: arex30

arex30 — Fri, 26 Sep 2008 06:30:15 +0000

Czyli tak jak w życiu. Umiesz liczyc licz na siebie.
Magdaleno nie chce wychodzic na gbura ( chociaz wiesz jaki jestem w istocie ? :) ) moze to towazystwo w którym sie poruszasz w ramach ZHP to nie jest już prawdziwe harcerstwo …..
Ja jesli cos organizuje ( i jesli nawet frekfencja nie wypali z różnych powodów ) nie załamuje rąk tylko działam dalej. Mam wspaniałych kumpli w Kregu i jak wiesz nie ma dla nas tematów trudnych.
W raz z wiekiem dociera do mnie fakt że po nas to zostanie tylko wspomnienie i pomnik na jakims cmentarzu.
Ale czy aby napewno ?

Autor: Magdalena Cieślak

Magdalena Cieślak — Thu, 25 Sep 2008 16:26:23 +0000

ok, masz rację, ale co z innymi sprawami? nie takimi stricte wychowawczymi, tylko nie wiem, organizacyjnymi, coś robisz, pomagasz, organizujesz, i inni mają jeszcze tylko pretensje? zero wsparcia, pomocy, zrozumienia

Autor: arex30

arex30 — Thu, 25 Sep 2008 15:52:19 +0000

Zadam problem inaczej.
Wychowujemy swoje dzieci. I nikt nas nie poklepuje. Bo przecież nie oto w tym chodzi. To czy wyrośnie z nich dobra osoba zależny poniekąd od nas. A co wtedy gdy …..
Harcerstwo jest metodą na wychowywanie a także sposobem na życie. Wybierając swoją drogę to oczekujemy … no właśnie czego…
Dla mnie wystarczy że po 20 latach spotkałem swojego wychowanka który podszedł i podziękował za to co przez zaledwie 3 tygodnie na obozie dostał. Był pot łzy nieprzespane noce…
To jest to poklepywanie o które tak naprawdę walczymy.
I nie po roku dwóch … lecz po latach.

Autor: Piotr Kowalski

Piotr Kowalski — Thu, 25 Sep 2008 09:52:47 +0000

W powyższym komentarzu chodziło mi o zdanie: Instruktor uczy nie dla pochwał lecz by uczyć.

Autor: Piotr Kowalski

Piotr Kowalski — Thu, 25 Sep 2008 09:49:15 +0000

oto powód jednego z naszych większych problemów. Otóż nie. Nie tylko po to, żeby uczyć. Uczy także dla pochwał. Bo chce być doceniany, bo chce być zauważony, bo chce uszanowania swojej wiedzy. Metoda „nic to, że nikt nie zauważy tego co robisz, zagryź zęby i do przodu” jest skuteczna tylko na bardzo krótką metę. Potem jest już tylko wypalenie.

Autor: Magdalena Cieślak

Magdalena Cieślak — Wed, 24 Sep 2008 22:27:18 +0000

nie chodzi o „poklepywanie” , każdy kto coś robi wkłądając w to cełego siebie i zaczyna zauważać, że nic mu to nie daje, że sam nie czerpie z tego radości a nadodatek podkłada mu się kłody pod nogi zamist wsparcia, rzuci taką robotę.

o instruktorach, którzy zbyt wcześnie nimi zostali, powinien powstać osobny tekst;)

Autor: arex30

arex30 — Wed, 24 Sep 2008 16:04:33 +0000

Druhno …..
Tu nie idzie o to by doceniać przez „poklepywanie”.
Spójrzmy na to z innej perspektywy. Mistrz szkoli ucznia. Długo i kiedy uzna że uczeń osiągnął klasę mistrza wysyła go w świat by sam uczył. W to miejsce mistrz szkoli kolejnego ucznia …….
Podobnie winno być w ZHP jednak nie jest……
Na pogrzebie mistrza nie ma jego uczni …….
Instruktor uczy nie dla pochwał lecz by uczyć.
Instruktor pracuje z a przed wszystkim dla.
Instruktor…. zbyt szybko zostaje instruktorem.