Poza tym tak mi się jakoś wydaje, że nasi harcerze, harcerze starsi i wędrownicy to z tymi traumami i koszmarami nie mieli zbyt wiele wspólnego. Więc pytanie z czego się mają otrząsać.

Czy straszna wojna, zakończona w 1945 roku, nauczyła nas, że na wojnie tracą wszyscy i w zasadzie nie ma zwycięstwa? Jeśli tak, to dlaczego tak wielu z nas tak bardzo chciałoby walczyć z bronią w ręku i wyraźnie szykuje się do kolejnej wojny?

Oczywiście, konstatacja słuszna, ale już drugie pytanie niezupełnie. Nie dlatego noszę mundur i zdarza mi się chodzić po granicy, żebyś ty nie musiał nigdy nosić karabinu i miał ten luksus, że dzięki temu możesz poczuć się troszkę lepszym człowiekiem, niż ja, który pogodziłem się moralnie z możliwością, że kogoś uszkodzę. :)
Rzecz bowiem w tym, że już od dawna wiadomo iż bandzior najchętniej atakuje tego, kto do odparcia ataku nie jest gotowy, na kogo atak nie grozi poważnymi skutkami.

Prawdą jest, że na wojnie tracą wszyscy. I bardzo dobrze, bo na najeździe na kraj bezbronny traci tylko ofiara. :P Bandzior mający świadomość, że sam może ponieść straty, zastanowi się, nim uderzy.

g00rek, nie lubię słów “zawsze”, “nigdy”, “wszyscy” itp. Postawa, którą opisałeś dotyczy Polaków od końca XVIII wieku. Wcześniej praktycznie nie występowała. Byliśmy narodem może anarchicznym, ale nowoczesnym. Szczególnie od XV wieku. Warto pamiętać, że kible Francuzi po raz pierwszy zobaczyli właśnie w Polsce na Wawelu, bo u nich tego wynalazku nie znano.
Hołubienie historii, taplanie się w niej (bardzo celne określenia) mają charakter terapeutyczny. Przecież właśnie wychodzimy z półwiecznej, a naprawdę 200 letniej traumy niewoli i gnojenia dumy narodowej na każdym kroku. Podpisuję się pod Rafała i twoją opinią, ale daj nam czas na otrząśnięcie się z koszmarów. :)

Najgorsze jest, że tak robimy nie tylko my, “wychowując” w harcerstwie. Taki błąd jest klasyczny u wielu nauczycieli historii. Po roku nauki dydaktyki historii i godzinach spędzonych na hospitacjach w szkołach jestem tym faktem przerażony. Wpajano mi, że nauczając historii oprócz informowania i kształtowania umiejętności wśród uczniów mam w lekcji dostrzegać także czas do realizowania celów wychowawczych – mało tego: przedkładać realizację tych celów nad wbijanie do głów faktów historycznych. To, co wpajano mi na studiach, nie znajduje jednak potwierdzenia w dużej części materiałów przygotowywanych w naszym kraju dla nauczycieli historii. Smutne…

Piotr Skowroński